Grzegorz Lorek, nauczyciel biologii w LO w Lesznie, wyraził zgodę abym umieściła jego wpis. Dziękuję.

Tyle razy już mnie pytano: “co to znaczy dobra lekcja?”. Przecież to tak samo jak z dobrym filmem, koncertem czy spektaklem. W czasie jej/jego trwania powinien ogarniać widza/słuchacza dreszcz emocji, a po wyjściu z teatru/szkoły obrazy i słowa powinny nadal żyć w drugim człowieku. Swoim własnym życiem. Czyli dobra lekcja to taka co to żyje w uczniu po dzwonku. Naprawdę dobra lekcja wychodzi z uczniem ze szkoły. Te najlepsze wychodzą  z nim na zawsze.

Podaję link do oryginału i zachęcam do czytania tych mądrych przemyśleń: http://blog.glos.pl/lorek/.

Często my rodzice jesteśmy bezsilni, kiedy staramy się zachęcić, zmotywować nasze pociechy do nauki tego czy innego przedmiotu. Pomóc nam może tylko nauczyciel, który z pasją i zamiłowaniem poprowadzi swoją lekcję. To czyny, działanie i zaangażowanie pcha świat do przodu… Dzieci, aby chciały się uczyć muszą widzieć dorosłych oddanych temu, co robią, jaki zawód wykonują.

Odnalazłam swój ulubiony cytat, który mi się dobrze schował. Bardzo się cieszę.

Chciałabym ten cytat dedykować wszystkim nauczycielom, wychowawcom i rodzicom.

Pamiętajmy o tym, jak myślimy o własnych dzieciach i podopiecznych, jak się do nich zwracamy. Dziecko, które 100 razy usłyszy, że jest leniem, stanie się nim. Uczeń, który usłyszy dasz radę, potrafisz, masz talent, uwierzy w siebie.

To film o miłości i jej poszukiwaniu. Ciepły, zabawny, poruszający wiele wątków w relacjach damsko-męskich i nie tylko. Bardzo spodobała mi się rola Marcina Stuhra i młodego aktora Jakuba Jankiewicza. Nie jeden rodzic chciałby mieć taką relację ojca z synem. Bezwarunkowa miłość, zaufanie i szacunek przeplata się z luzem w wychowaniu. Do tego wszystkiego młody człowiek nie rozstaje się z komputerem, sypie danymi z internetu i jest wsparciem dla ojca. Film pokazuje, że wszędobylski internet nie musi być przyczyną złego wychowania i „degrengolady” dzieci. To raczej brak zaufania i wiary w nasze pociechy powoduje, że tracimy z nimi kontakt.

Serdecznie polecam.

5 listopada odbył się VI Kongres Obywatelski pt. „JAKI ROZWÓJ, JAKA EDUKACJA W XXI WIEKU? czyli WIELKIE PRZEWARTOŚCIOWANIE”.

Na portalu www.edunews.pl jest ciekawa relacja. Zachęcam do przeczytania: http://www.edunews.pl/badania-i-debaty/dyskusje/1693-wstrzymac-system-ruszyc-uczniow

Bardzo podobają mi się wypowiedzi prof. Agnieszki Kłakówny z Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie: czy chcemy, aby szkoła była dla ucznia, czy uczeń dla szkoły. Apelowała, żebyśmy przestali podcinać skrzydła uczniom. „<<Możesz>> – to być może najważniejsze słowo w edukacji, gdyż oznacza wybór, ale także wolność”.

Kiedy na ostatniej wywiadówce starałam się wytłumaczyć, że każdy uczeń jest inny, że nauczyciele powinni budować i dbać o relacje z uczniami, jedna z mam powiedziała, że jest to niemożliwe w tak dużej klasie – 32 uczniów. Ja uważam, że jest i będę zachęcała nauczycieli do tego, aby poznali swoich uczniów, aby pobudzali ich kreatywność, podtrzymywali motywację do uczenia się i uczyli samodzielnego myślenia.

Biznes XXI wieku oparty jest na pracy zespołowej. Szkoła powinna uczyć współpracy i współdziałania aby uczeń, który opuści mury szkoły umiał odnaleźć się na rynku pracy. Niestety, obecnie najwyższe nagrody w szkole (czerwone paski) otrzymują uczniowie, którzy w pojedynkę uczą się na swój sukces. Jak zachęcić dzieci, aby sobie pomagały, kiedy już od gimnazjum jest wyścig o najlepsze świadectwo, najwyższą ilość punktów…

My, rodzice powinniśmy brać czynny udział w kształtowaniu nowego modelu systemu oświaty. Zachęcam.

„Gdy dzieci dorastają i idą do szkoły, ich potrzeba wsparcia musi zostać zaspokojona przez nauczycieli. Jeśli nauczyciel nie ogranicza się tylko do przekazywania wiedzy akademickiej, lecz również podejmuje odpowiedzialność za przygotowanie studentów do życia, jego lub jej uczniowie będą czuć zaufanie i szacunek a to, co jest nauczane pozostawi niezatarte wrażenia w ich umysłach.” „Współczucie a jednostka”, J.Ś. Dalajlama

Czy tak jest w naszych szkołach? Niestety nie we wszystkich. Kiedy rozmawiam z nauczycielami moich dzieci słyszę: „Mikołaj musi się dostosować do obowiązujących zasad, nie możemy tolerować inności, trzeba dorównać do szeregu.” Czy postępując w taki sposób pokażemy dzieciom, że każdy jest inny, wyjątkowy? Czy nauczymy ich samodzielnego  myślenia, odpowiedzialności za własne czyny? Czy uczniowie, którzy nie czują się zauważani, doceniani – i ci „zbyt aktywni” i ci „zbyt spokojni” – zapamiętają to, co chce im przekazać nauczyciel?

John C. Maxwell powiedział: „Nie pobudzisz ludzi do działania, dopóki nie pobudzisz najpierw ich emocji. Serce idzie zawsze przed głową.”

Dotyczy to również dzieci. Dlatego uważam, że nauczyciel powinien nawiązać bliskie relacje z każdym uczniem, poznać go, dowiedzieć się czym się interesuje, co jest dla niego ważne. tylko w taki sposób możemy „… znaleźć klucz do serc tych dzieci i uwolnić ich od złych nawyków, braku perspektyw….” (Sarah Newton „Ratunku mój nastolatek jest kosmitą.”) oraz sprawić aby chciało im się chcieć.

My rodzice i nauczyciele powinniśmy zadać sobie pytania:

- Jakie są nasze cele bycia rodzicem czy nauczycielem?

- Na jakiego człowieka chcielibyśmy wychować to dziecko?

Jest wielu nauczycieli, którzy nie ulegają ogólnym schematom, nie poddają się presji „realizacji programu”, nie zwalniają się z odpowiedzialności, tylko kochają to co robią, kochają uczniów i idą do przodu, wychowując i nauczając szczęśliwe dzieci.

Zachęcam do poczytania bloga Grzegorza Lorka: http://blog.glos.pl/lorek/i Jarka Szulskiego: http://blog.glos.pl/szulski/.